12 oktober 2016
Een schokkende maatregel van de schoolautoriteiten in
het dorp Mokhtarabad Zuid-Roodbar (in de zuidelijke provincie Kerman) bestond
erin, acht zweepslagen aan minstens tien meisjes-studenten toe te dienen en hen
vervolgens van school te verwijderen, omdat hun ouders geen 30.000 touman (ca. €
8,-) konden betalen, zoals gevraagd door het hoofd van de school. De brutaliteit
ging de volgende dagen verder door de armlastige families op allerlei manieren
te dwingen het door de school geëiste geld te betalen.
De wijde verspreiding van het nieuws over deze onmenselijke
afranseling van Kerman- studentes bracht de functionarissen van het regime in
Departement van Onderwijs ertoe de families van de studentes te dreigen met
verwijdering van hun kinderen van de school als ze de afranseling van de
studentes niet zouden ontkennen.
Het Ministerie van Onderwijs plundert de ouders van studenten
op verschillende manieren en onder allerlei voorwendselen zoals het vragen van compensatie
voor de plaatselijke uitgaven, de kosten van tellingen of een gift aan de school.
Zulke vragen leggen een zware druk op de studenten en hun families en had tragische
gevolgen, speciaal in armere regio’s, waar de studenten de school verlaten of
zelfmoord plegen. In november 2015 pleegde een 12-jarige zesde-klasser in
Oshnavieh, in de provincie West Azerbaijan, zelfmoord omdat hij niet het geld
kon opbrengen om een gift aan de school te doen.
We veroordelen deze vreselijke maatregel tegen jonge studenten
scherp. Dit onmenselijke regime is op inherente wijze crimineel en gedijt
alleen dankzij folteringen en afranselingen. Matiging van het in Iran heersende
religieuze fascisme is een illusie als men bedenkt dat het miljarden dollars
aan vermogen van het Iraanse volk uitgeeft voor de export van oorlog en
terrorisme in de regio en aan het bloedbad onder weerloze kinderen en vrouwen
in Syrië, mrt name in Aleppo. In Iran zelf kent het regime geen scrupules om
het volk te plunderen, zelfs door onschuldige meisjes af te ranselen.
Zolang het mullah-regime aan de macht is, zullen de Iraanse kinderen
in armoede leven en onderdrukt en gemarteld worden.
Dinsdag, 4 oktober
2016
UNO-Secretaris-Generaal Ban Ki-moon presenteerde
in september 2016 zijn nieuwste rapport over de “Situatie van de mensenrechten
in de Islamitische Republiek Iran” aan de Algemene Vergadering van de UNO, met
bijzondere aandacht voor door het regime begane schendingen.
Het rapport ‘A/71/374’ meldde:
Sinds de publicatie van het vorige rapport van de Secretaris-Generaal
gericht aan de Raad voor Mensenrechten zijn schendingen van mensenrechten (A/HRC/31/26) op alarmerende wijze
doorgegaan. Meer in het bijzonder vond er een aanzienlijk aantal
terechtstellingen plaats, waaronder van personen die nog minderjarig waren ten
tijde van het vermeende misdrijf; lijfstraffen, inclusief zweepslagen, werden
nog steeds toegediend; de behandeling van journalisten en verdedigers van mensenrechten
bleven een bron van zorg, zoals door verschillende mensenrechtenorganisaties
geuit; en religieuze en etnische minderheden bleven aan vervolging blootstaan.
Op 19 oktober 2015 uitte de Secretaris-Generaal zijn ernstige
bezorgdheid over het alarmerende aantal terechtstellingen in de Islamitische
Republiek Iran. Hij herhaalde zijn oproep aan de regering om een moratorium op
terechtstellingen in te stellen in afwachting van de afschaffing van de
doodstraf. Deze oproep werd bij verschillende gelegenheden herhaald door de Hoge
Commissaris voor Mensenrechten van de Verenigde Naties en op speciale zittingen
van de Raad voor Mensenrechten. De Secretaris-Generaal betreurde het dat de regering
geen enkele maatregel heeft getroffen om terechtstellingen te stoppen en een moratorium
op de doodstraf in te stellen.
Er bleven berichten binnenkomen over terechtstellingen met de
strop van vrouwen en buitenlanders. Tussen januari 2015 en juni 2016 werden
minstens 15 vrouwen terechtgesteld, wegens drugsgerelateerde misdrijven en moord,
en minstens 20 buitenlanders (hoofdzakelijk uit Afghanistan), terwijl er
nog meer dan 1.200 in de dodencellen zitten (zie A/70/304).
Meer dan 50 terechtstellingen werden in 2015 in het openbaar
uitgevoerd en minstens 10 in de eerste helft van 2016.
Het rapport meldde ook de terechtstelling van
minderjarigen in Iran:
In zijn rapport voor de 31e zitting van de Raad voor Mensenrechten
meldde de Speciale Verslaggever over de mensenrechtensituatie in de Islamitische
Republiek Iran de terechtstelling van minstens 73 jeugdige delinquenten tussen 2005
en 2015 (A/HRC/31/69). Hij tekende
daarbij ook aan dat vanaf maart 2016 minstens 160 jeugdige delinquenten in
dodencellen zitten.
Zich richtend op het gebruik van draconische martelingen van
politieke gevangenen door het regime voegde de UNO-Secretaris-Generaal eraan
toe:
De Secretaris-Generaal is bezorgd over de niet aflatende trend
om met folteringen te dreigen of om deze toe te passen om geforceerde
bekentenissen of anderssoortige zelfbeschuldigingen af te dwingen van gevangenen
of van door politie vastgehouden personen, in het bijzonder van om politieke
redenen gearresteerden. Dergelijke bekentenissen worden in rechtszaken vaak als
bewijzen toegelaten.
De staat van de gevangenissen in de Islamitische Republiek
Iran blijft een bron van grote zorg, wegens de massale overbevolking en de hoge
aantallen opsluitingen. … Een uiterst beperkte leefruimte per gevangene,
slechte voedselkwaliteit, een onvoldoende aantal toiletten en douches en een
inadequaat verwarmingssysteem komen praktisch overal voor in detentiecentra.
Het rapport stelde verder het gebrek aan adequate gezondheidsvoorzieningen
voor Iraanse politieke gevangenen aan de kaak:
Mensen die beroofd zijn van hun vrijheid, vooral politieke gevangenen,
wordt slechts beperkt toegang tot gezondheidszorg verleend. In veel gevallen
wordt hun een medische behandeling ontzegd als een vorm van bestraffing, en dat
in een mate die neerkomt op zware mishandeling. Op 27 april 2016 sprak een groep
Speciale Verslaggevers publiekelijk zijn zorg uit over de situatie van ruim
tien politieke gevangenen in levensgevaar wegens hun verslechterende gezondheidstoestand
en de hardnekkige weigering van de autoriteiten om een medische behandeling te
verstrekken.
Het gebruik van zweepslagen blijft een bron van ernstige zorg.
Het Islamitische Strafwetboek, dat in 2013 werd ingevoerd, voorziet in
zweepslagen als bestraffing voor belediging van de profeten, sodomie, verkrachting,
overspel en alcoholconsumptie. Er zijn berichten dat deze bestraffing ook werd
toegepast bij het niet-vasten, het niet-eerbiedigen van de islamitische
kledingvoorschriften, deelname aan protesten, het organiseren van gemengde
party’s en het geven van een hand aan een aan de UNO verbonden persoon van het
andere geslacht.
Het Comité tegen Martelingen, het Mensenrechtencomité en
speciale gemachtigden hebben herhaaldelijk hun zorgen uitgesproken over de inzet
van zweepslagen, meer bepaald bij vrouwen, en riepen op tot de afschaffing
daarvan.
Het rapport wees er ook op dat het Iraanse regime nog
steeds stenigingen als vonnis hanteert:
Op 20 januari 2016 sprak in een gezamenlijk communiqué een
groep van speciale gemachtigden zijn zorgen uit over de dreigende terechtstelling
door steniging van Fariba Khalegi, die in november 2013 gearresteerd werd op
verdenking van betrokkenheid bij de moord op haar man.
De mensenrechtenorganisaties van de Verenigde Naties zijn van
mening dat een terechtstelling door steniging een vorm van marteling is of in
ieder geval een wrede vorm van bestraffing. Het Mensenrechtencomité heeft
tegelijk geconcludeerd dat steniging wegens overspel een bestraffing is die in geen verhouding staat
tot de ernst van het
misdrijf.
M.b.t. het gebrek aan vrijheid van meningsuiting in
Iran staat in het rapport:
De Secretaris-Generaal is in het bijzonder bezorgd om het
voortdurende voorkomen van willekeurige arrestaties en veroordelingen journalisten
en online-activisten. Volgens het Comité ter bescherming van journalisten kent de
Islamitische Republiek Iran het op twee na hoogste aantal gevangengezette journalisten
ter wereld.
De Secretaris-Generaal betreurt de toenemende vervolging van
social-media-activisten. In mei 2016 arresteerden de autoriteiten minstens acht
Instagram-gebruikers, waarvan de meeste toonaangevende models in de Iraanse kledingindustrie
waren, wegens “ on-islamitische handelingen” en “bevordering van de westerse
promiscuïteit”.
Een Iraans cybercrime-bewakingsprogramma met de naam “Operation
Spider 2”, dat social- media-gebruikers controleert, heeft tot nu toe geleid
tot de arrestatie en gevangenzetting van verschillende internet-gebruikers op
beschuldigingen als “belediging van de islam”, “publicatie van immoreel en
corrupt materiaal” en “aanmoediging van personen tot immorele handelingen”.
De meest recente directieve van de Iraanse Opperste Raad voor Cyberspace
van mei 2016 stelt de inzet van social-messaging-applicaties ter opslag van
gebruikersdata op Iraanse servers verplicht. Deze directieve geeft de autoriteiten
toegang tot de 20 miljoen Iraanse accounts die met de Telegram-messaging-applicatie
verbonden zijn, waardoor de toch al strenge censuur op het internet-verkeer nog
verscherpt wordt. Telegram, dat meer dan 50 procent van het internet-verkeer in
het land uitmaakt, heeft met beperkingen te maken waarbij meer dan 50 kanalen
met publieke berichten geblokkeerd werden nadat autoriteiten geklaagd hadden
over de aanwezigheid van pornografische inhouden. En daarbij blijft ook voor de
toekomst de machtiging tot blokkades.
Facebook en Twitter bleven helemaal geblokkeerd voor particuliere
gebruikers, en de autoriteiten bannen willekeurig inhouden uit, met als
rechtvaardiging de bescherming van gezinnen en van de islamitische cultuur.
En vluchtelingen blijven geconfronteerd met ongelijkheid,
discriminatie en slechte behandeling. Alleen vluchtelingen met een
werkvergunning van het Amayesh-systeem mogen werken. Er blijven veel
belemmeringen voor huwelijken tussen Iraniërs en statenloze vluchtelingen, waarbij
vrouwen hun burgerschap niet kunnen doorgeven aan hun kinderen en hun
niet-Iraanse echtgenoten. Buitenechtelijke kinderen kunnen geen geboortebewijs
of reisdocument krijgen en zijn automatisch uitgesloten van een functie in
overheidsdienst.
De meerderheid van de provincies hebben residentiële
beperkingen voor vluchtelingen opgelegd. In juli 2016 waarschuwden de autoriteiten
in de Yazd-Provincie burgers om geen huis te verhuren aan niet-Iraniërs, in het
bijzonder niet aan Afghaanse vluchtelingen, en beval hen dergelijke bewoners
binnen de 15 dagen op straat te zetten.
De afgedwongen deportatie van vluchtelingen blijft zorgwekkend.
Tussen maart 2014 en maart 2015 werden 216.923 personen, waaronder 1.772 kinderen,
met geweld de Islamitische Republiek Iran uitgezet. Vijfenvijftig procent van
deze kinderen hadden alleen gereisd. In de meeste gevallen kregen de vluchtelingen
geen uitwijzingspapieren bij hun gedwongen uitzetting, deze wel met
achterlating van hun bezittingen. Afghaanse gedeporteerden leven vaak onder
ellendige omstandigheden in overbevolkte detentiecentra, met gebrek aan drinkwater,
en zijn vaak het slachtoffer van slechte behandeling, fysiek misbruik, uitbuiting
en overlast.
De Speciale Verslaggever voor de situatie van mensenrechtenactivisten
sprak zijn ernstige zorgen uit over de voortdurende willekeurige arrestaties, detentie
en vervolging van mensenrechtenactivisten als een poging om deze ervan te
weerhouden legitieme en vreedzame mensenrechtenactiviteiten te ontplooien … . Mensenrechtenactivisten
en advocaten staan regelmatig bloot aan mishandelingen, inclusief langdurige
eenzame opsluiting, vernederende omstandigheden tijdens de detentie, psychologische
en fysieke martelingen en de ontzegging van dringende medische behandeling. Zij
werden vaak veroordeeld op grond van twijfelachtige beschuldigingen en kregen
buitensporige gevangenisstraffen bij processen die niet voldoen aan de meest
basale procesrechtsbepalingen volgens het internationale mensenrecht.
De veroordelingen van mensenrechtenactivisten illustreren de steeds
verder afnemende speelruimte voor verdedigers van mensenrechten en andere geëngageerde
burgers. De Secretaris-Generaal dringt er bij de autoriteiten op aan om te stoppen
met de vervolging van mensenrechtenactivisten en andere geëngageerde burgers
die op vreedzame wijze gebruik willen maken van hun fundamentele vrijheden en om
ruimte te scheppen voor deze burgers om dit essentiële werk van hen op een
vrije en veilige manier te kunnen doen.
De UNO- Secretaris-Generaal wees verder op de erg
slechte situatie van vrouwen in Iran onder het mullah-regime:
Schendingen van de vrijheid van beweging en van meningsuiting en
van het recht op gezondheid en werk treffen vooral vrouwen, zoals de praktijk van
het minderjarige huwelijk, het doden in de naam van eer en verminking van de
vrouwelijke genitaliën. Volgens berichten ondergaan 60 procent van de vrouwen
in de Islamitische Republiek Iran huiselijk geweld (zie A/HRC/31/69). Volgens de Global
Gender Gap Rapport 2015 is 21 procent van de Iraanse 19-jarige vrouwen gehuwd.
Het Burgerlijk Wetboek eist van de vrouwen om onderdanig aan
de man te zijn en specificeert daarbij dat ze hun rechten, inclusief
levensonderhoud, kunnen verliezen, indien zij niet aan de seksuele behoeften
van hun echtgenoot voldoen.
Oudere regeringsleiders hebben steeds weer opmerkingen gemaakt
die de traditionele culturele rol voor vrouwen versterken. Bij verschillende
gelegenheden heeft de Opperste Leider de rol van vrouwen in de maatschappij
becommentarieerd en benadrukt dat de grootste verantwoordelijkheid van vrouwen
erin bestaat kinderen te baren en dat vrouwenarbeid geen primaire zorg van het
land hoort te zijn. Deze wijdverbreide houding weerspiegelt zich ook in de
slechts ongeveer 17 procent van vrouwen tussen 15 en 64 jaar die op de
arbeidsmarkt actief is.
Het rapport beschrijft ook de slechte behandeling door
het regime van leden van religieuze en etnische minderheden:
De speciale gemachtigden en verdragsorganisaties wezen op de Baha’i
als de meest streng vervolgde religieuze minderheid in de Islamitische Republiek
Iran, waarvan de leden onderworpen zijn aan verschillende vormen van
discriminatie die het gebruik van hun economische, sociale en culturele rechten
ernstig belemmeren.
In de Islamitische Republiek Iran is de toegankelijkheid tot onderwijs
aan universiteiten en niet-gouvernementele onderwijsinstellingen afhankelijk
van iemands religie.
Discriminatie en vervolging van andere minderheidsgroepen bestaan
eveneens. Etnische minderheidsgroepen, waaronder Arabieren, Azeri’s, Baluchen
en Koerden, lijden onder discriminatie bij de toegankelijkheid tot universitaire
studies, arbeidsplaatsen, ondernemerserkenningen en economische ondersteuning, bij
het verkrijgen van de goedkeuring om boeken te publiceren en bij de uitoefening
van hun burgerlijke en politieke rechten. … De regering discrimineert bovendien
de Azeri’s door het gebruik van het Azeri als taal op scholen te verbieden en door
Azeri’s steeds weer lastig te vallen.
Gezien de ernstige mensenrechtensituatie in het land is de
Secretaris-Generaal teleurgesteld dat het lopende UNO-Ontwikkelingskader voor de
periode 2017-2021 niet naar de mensenrechten en de gelijkheid der seksen
verwijst.
In zijn aanbevelingen verklaarde Secretaris Ban:
De Secretaris-Generaal blijft diep bezorgd door rapporten
over terechtstellingen, afranselingen, willekeurige arrestaties en opsluitingen,
unfaire processen, ontzegging van de toegang tot medische zorg en mogelijke
folteringen en mishandelingen. Hij is eveneens bezorgd over beperkingen van de
burgerlijke vrijheden en de vervolging van burgeractivisten, het voortbestaan
van discriminatie van vrouwen en minderheden en van de omstandigheden in de
gevangenissen.
De Secretaris-Generaal herhaalt zijn oproep aan de regering
om een moratorium in te stellen bij de uitvoering van de doodstraf en om terechtstellingen
van jeugdige delinquenten van onder de 18 jaar op het moment van hun misdrijf
te stoppen.
De Secretaris-Generaal dringt er bij de regering op
aan om ruimte te scheppen voor burgeractivisten om hun legitiem recht om op
vreedzame wijze hun activiteiten veilig en in alle vrijheid te ontplooien,
zonder angst voor arrestaties, opsluiting of vervolging.
De Secretaris-Generaal dringt er bij de regering op
aan om alle discriminerende bepalingen in de wetgeving die vrouwen betreffen,
in overeenstemming met internationale standaarden af te schaffen.
De Secretaris-Generaal dringt er bij de regering op
aan om onmiddellijk stappen te ondernemen om de rechten van alle leden van
religieuze en etnische minderheden te beschermen en alle vormen van
discriminatie tegen hen op te heffen.