Friday, November 13, 2015

17-jarige Ahwazi-arbeider gedood door Iraanse regime

In de late uurtjes van dinsdag 10 november kwam de 17-jarige arbeider Ali Jalali om het leven toen hij getroffen werd door een geweerkogel van de oproertroepen van het Iraanse regime. Deze misdaad werd gepleegd tijdens een raid van de oproertroepen op een bazaar in de Anoushe-Straat in Lashgarabad (district Ahwaz). Ali Jalali was brood aan ‘t bakken in de bakkerij waarin hij tewerkgesteld was, toen hij slachtoffer werd van het geweervuur van de huurlingen van het regime die in het wilde weg op de massa schoten. Een aantal overige inwoners raakten eveneens gewond bij deze raid. De bevolking van Lashgarabad viel woedend het politiebureau Nr. 30 van Ahwaz aan en botste op de oproertroepen en protesteerde daarbij tegen deze misdaad en het repressieve beleid van het regime.
Lashgarabad is een van de oudste districten van Ahwaz waar Arabische landgenoten leven. De wijdverbreide werkloosheid en armoede onder de jongeren in dit district heeft hen ertoe aangezet plaatselijke restaurants en theehuizen te beginnen om toch een bescheiden inkomen te verdienen om zichzelf en hun in armoede levende families te voeden. De bevolking in dit district voert, net als in andere plaatsen in de provincie Khuzestan, een dagelijkse strijd tegen de armoede, terwijl deze olierijke provincie tot de rijkste van Iran behoort.
Funtionarissen van het Iraanse regime, die elke samenscholing van jongeren vrezen, waren van het begin af aan tegen de opening van deze lokale bazaar en afgelopen avond overvielen ze op brute wijze de bazaar in een poging hem te vernietigen.

Het religieuze fascisme dat in Iran heerst, met de molensteen van binnenlandse en internationale crisissen om zijn nek en niet in staat om in de meest elementaire behoeften van de bevolking te voorzien, heeft geen andere uitweg gezien dan de onderdrukking te verscherpen om zo het hoofd te bieden aan de toenemende protesten en afkeer van het Iraanse volk, meer in het bijzonder in achtergestelde gebieden als de provincie Khuzestan. Deze repressieve maatregelen ontmaskeren eens te meer de mythe van “gematigdheid” van het Iraanse regime en zijn bedrieglijke president Rouhani.

The daughter of an Iranian political prisoner warns of a looming Threat to her father

'My father is a political prisoner facing an imminent threat to his life in prison in Iran'

Describing a person’s life is never easy , especially when that person is someone you cherish. Ali Moezi is my father, he is a political prisoner in Iran, and I fear losing him with each passing second, Hijrat Moezi wrote as it published in World Post.


Before I was even born, my father experienced the mullah’s prisons. In 1980, when the theocratic dictatorship took control of Iran, my father was arrested and tortured. He had been among those who stood in opposition to their tyrannical rule, and paid the price with several years of torture in the regime’s prisons.
My father was educated at the University of Karaj in agricultural engineering, and could have worked towards building up his homeland; Instead, he has spent years, off and on, behind bars. The theocracy has made it such that everyone finds himself leading a life unsuitable to their vocation: our scholars rest imprisoned while thieves and criminals are in government.
I recall asking him, when I was a child, 'What happened to your knee?’ to which he responded, 'it was hit by a bullet.' Only when I was older did I learn that he participated in peaceful demonstrations in Tehran in June 1981, and during his escape, he was shot and then subjected to hours of painstaking torture. At the time, my father would have been the same age I am now, 26. The whip marks left by his torturers can still be seen on the soles of his feet and his back.
Throughout my childhood, the thought of my parents’ arrest was my greatest nightmare. But one day, I myself decided to stand up against this government. I moved to Camp Ashraf and left my country for Iraq, where thousands of refugees and Iranian dissidents lived in a place that was our only hope for freedom. I remember, on my last day in Iran, looking into my father’s eyes and asking if I’d ever see him again...
Only a year had passed since my sister and I arrived in Ashraf when we learned that my father was arrested again. For what crime? Under Iran’s fundamentalist regime, there is no need to have committed a crime for them to arrest you. This time, my father’s crime was my sister’s and my presence in Camp Ashraf. He was arrested in Karajshahr in November 2008 and was charged with travelling to Ashraf, an act of 'committing propaganda against the regime.' Under extreme torture, they took him into solitary confinement. They wanted him to conspire against his own daughters, but my father refused. He had always resisted their intimidation, even after he was diagnosed with cancer.
He was imprisoned for two years and released in November 2010. He would only taste freedom for seven months. In June 2011, the Ministry of Intelligence raided my family’s home, arrested my father, and took him to an unknown location. He had just recently been released from the hospital where he had surgery for cancer. For three long months we had no news of his whereabouts. My elderly grandmother knocked on the doors of various prisons every day with hopes of obtaining the whereabouts of my father.
After three months, I learned that my father was tortured by the Ministry of Intelligence for attending the memorial of Mohsen Dogmehchi, a deceased political prisoner. Don’t be surprised; in Iran, even participating in a political prisoner’s memorial is a crime.
But my father’s true'crimes' ran much deeper. The government really sought revenge for my father’s refusal to stay silent and give in to their charges. They veiled this revenge in legal dress, officially writing him up for having 'acted against national security.' The judge on my father’s case knows nothing about law, and just produces what is dictated to him by the Ministry of Intelligence.
Over the last seven years, my father has been charged not once, but four times. Each time, he has refused his participation in the trials citing their lack of legitimacy and due process. Each time, henchmen beat him and forced him to court. In May 2015, a flock of thugs beat him so hard against iron railing that his forehead split. Disregarding the fact that he was near the end of his term, they sentenced him to an additional year of prison.
The charges are ongoing. In September 2015, they indicted him for sending a message to be read on his behalf outside prison to commemorate the loss of 52 lives at the hands of the government two years prior.
Due to my father’s resistance and bravery, these courts will likely still arbitrarily prolong his sentence. My father suffers from various ailments aside from cancer and has neared death on several occasions. Consistently denied medical treatment, information officers have threatened to keep him in prison and withhold treatment until he dies.
This is where my story ends, but it is not the end of my father’s suffering, nor that of so many political prisoners. From outside the prison walls, I have become the voice for my father’s struggle. He is not just a political prisoner; he is in the grip of a wolf whose claws are primed, without a moment’s hesitation, to take his life. Just tomorrow they can decide to execute him. I ask you to stand in their way and show them that humanity is still alive and well.

Iraanse Aseri’s protesteren tegen ethnische beledigingen in Iran

Dinsdag, 10 november 2015
 10 7 26Share2


Duizenden Iraanse Aseri’s in heel het Noord-Westen van Iran demonstreerden maandag tegen het mullah-regime vanwege ethnische beledigingen tegen hen.




















OP ZOEK NAAR DE VRIJHEID


Sunday, November 1, 2015

Iraanse politieke gevangenen veroordelen aanval op Camp Liberty

 Iraanse politieke gevangenen veroordelen aanval op Camp Liberty 
Brief geschreven door een aantal politieke gevangenen in Karaj, Gohardasht, en in de Evin-gevangenis
Veroordeling van de criminele en verachtelijke daad van het regime van de Islamitische Republiek tegen Ashraf-bewoners in Camp Liberty
Eens te meer is de criminele hand van het duivelse en moorddadige regime van de mullahs bezig geweest om een misdaad te begaan, door weer een aantal van de meest vrije, waardige en achtenswaardige kinderen van deze geketende natie te vermoorden. en eens te meer hebben de Verenigde Naties en de sussende Amerikaanse regering, die op grond van internationale akkoorden eigenlijk in actie hadden moeten komen, weer een misdaad mede mogelijk gemaakt door hun passiviteit en talmen.
Dit moorddadige regime, intussen bekend als de godfather van het terrorisme, blijft steeds maar de mensen in de regio vermoorden en afslachten en verdedigt met alle macht brute criminelen zoals Bashar Assad in Syrië en anderen in Irak (zoals Nuri Maliki), of onder andere ook in Libanon en Jemen, en dat allemaal ten koste van het Iraanse volk. Daarbij is dit regime niet gelegitimeerd door de bevolking binnen zijn eigen grenzen. Daarvoor werd het door de Verenigde Naties reeds ruim 60 maal veroordeeld, wegens regelmatige terechtstellingen, moord, foltering, onderdrukking en schendingen van de meest fundamentele mensenrechten van het Iraanse volk.Duidelijk is dat om zowel in eigen land als in de regio mensen te intimideren en te onderdrukken, het vooral de strijders van het populaire Verzet vervolgt, die tegen hen opgestaan zijn, en wel door haatboodschappen te verspreiden. En daarom is het de plicht en de verantwoordelijkheid van de belangrijkste en meest serieuze Verzetsbeweging om het ware gezicht van dit monster te tonen door nog meer verzet en volharding (ondanks het feit dat dit zo duur betaald wordt!). Het zal voor het volk van Iran al diegenen ontmaskeren die het gezicht van dit monster en deze duivel in geestelijke kleding mooipraten, en diegenen die ermee omgaan uit een vorm van politiek opportunisme. Ze moeten de verzoenende regeringen eraan herinneren dat deze bloedbaden en misdaden ongetwijfeld de keerzijde zijn van de appeasement-politiek en als het ware een uitnodiging aan het regime vormen voor nog meer bloed — een dorstig monster dat ook wil profiteren van de sfeer van vrede en vriendschap.
Gezegend zijn de 23 heldhaftige martelaren van het trotse Iraanse Verzet, die in de complexe en verwarrende toestand van de wereld en de regio toch het onderscheid kunnen maken tussen het goede en het verkeerde pad; tussen hen die in de duisternis van de tirannie, kolonialisme en politiek opportunisme zoals gepropageerd door conservatieve intellectuelen leven, en hen die als profeten een beeld van waarheid en vrijheid schilderen.
Hopelijk zullen nog meer mensen hun pad volgen.
Ondertekenaars (tot op dit moment):
Farid Azmoudeh
Hassan Ashtiani
Reza Akbari Monfared
Behzad Tarahommi
Iraj Hatami
Mashallah Haeri
Khaled Hardani
Rasoul Hardani
Amir Dourbin Qaziani
Shahin Zoqitabar
Saeed Shirzad
Massoud Arab Choubdar
Alireza Farahani
Ayatollah Seyyed Hossein Kazemeyni Boroujerdi
Saleh Kohandel
Alireza Golipour
Saeed Massouri
Ali Moezi
Pirouz Mansouri

Verklaring voorzitter naar aanleiding van de aanval op Kamp Hurriya – Irak

EU VEROORDEELT DE AANVAL OP KAMP Liberty
Brussel 30 oktober 2015
VERKLARING
Verklaring voorzitter naar aanleiding van de aanval op Kamp Hurriya – Irak
30 oktober 2015
Uit verschillende bronnen is gebleken dat er een meervoudig raketaanval heeft plaatsgevonden gisteren op en in de omgeving van Kamp Hurriya (ook bekend als Kamp Liberty) te Irak. Er zijn meer dan twintig doden gevallen en een nog groter aantal is ernstig gewond, waaronder ook Iraakse soldaten, die het kamp bewaakten.
Deze aanval op de ongewapende inwoners van Kamp Hurriya is de grootste schending van de veiligheid van de inwoners tot nu toe sinds hun intrek op 13 oktober 2013.
Wij betuigen onze medeleven aan de families en vrienden van de slachtoffers en wensen de gewonden een spoedig herstel toe.
Het is van cruciaal belang dat de Iraakse overheid dit incident grondig onderzoekt en de beveiliging van de inwoners onmiddelijk opvoert in lijn met haar verplichtingen aan de residenten van kamp Hurriya volgens het akkoord van december 2011 van de Verenigde Naties.

De EU blijft zeer gecommitteerd aan het welzijn van de residenten van Kamp Hurriya en aan hun de door VN geleidde verhuizing buiten Irak, welke de EU zowel politiek heeft gesteund en financieel meest heeft bijgedragen.

SPOEDBERICHT zware mortier- en raketaanval op Camp Liberty in Irak

 
29 okt 2015-  Na onlangs binnengekomen berichten werd Camp Liberty in Irak sinds 19.40 u. plaatselijke Iraakse tijd door zware mortieren en raketten aangevallen. Volgens de eerste berichten werd door deze massieve aanval een groot aantal wooncontainers en gebouwen verwoest, en grote delen van het kamp zijn in brand gevlogen en branden nu lichterlaaie. De Camp-Liberty-bewoners proberen op het moment met al hun - maar erg beperkte - mogelijkheden de branden te blussen. Wegens de avondlijke duisternis konden aanvankelijk nog geen gegevens over het aantal dodelijke slachtoffers en gewonden verzameld worden. Wij vragen alle vrienden van de mensenrechten, helpers en vrienden van de Camp-Liberty-bewoners door middel van e-mails en telefooncontacten actief te worden en
1. De UNO in Genève 1. De Hoge Commissaris voor de Vluchtelingen van de UNO 
2. en alle anderen mensenrechtenorganisaties
3. Het Amerikaanse Ministerie van Buitenlandse Zaken alsmede alle andere Ministeries van Buitenlandse Zaken 
4. en het Europese Parlement
over deze misdaad tegen weerloze mensen te informeren en daartegen te protesteren. We herinneren eraan dat alle Camp-Liberty-bewoners door de Hoge Commissaris voor Vluchtelingen van de UNO officieel als asielzoekers erkend zijn en daarmee onder de bescherming van de 4e Conventie van Genève en de Internationale Gemeenschap vallen. Wii zullen u op de hoogte houden, maar verzoeken u zo snel mogelijk ter ondersteuning van de Camp-Liberty-bewoners te reageren en alles wat in uw vermogen ligt te ondernemen. Als het kan vanavond nog en anders in de loop van morgen. De bedoeling is dat de aanval onmiddellijk en ook alle mogelijke toekomstige aanvallen stoppen en dat de slachtoffers in Camp Liberty onverwijld geholpen worden, daar er wegens de medische blokkade nu al nauwelijks medische hulpmiddelen voorhanden  zijn. Over deze misdaad mag niet gezwegen worden, helpt u ons daarbij, alstublieft!
Hartelijk dank!
Europees Parlement Wiertzstr. 60, 1047 Brussel, België +32 2 284 21 11 EEAS-PRESS@eeas.europa.eu

Vereinte Nationen in Genf Palais des Nations, 1211 Geneva 10, Switzerland. | P: +41 (0) 22 917 1234 | F: +41 (0) 22 917 0123 | E:webmaster@unog.ch