Monday, October 17, 2016

Hoeveel kinderen moeten nog de prijs betalen voor de nalatigheid van het Iraanse regime?



29 september 2016 
Mehdi Fathi, een wiskundeleraar in Sanandaj (noordwest Iran) heeft (in een brief die werd gepubliceerd op sociale media) uitgelegd in wat voor tragische conditie de scholen in het land zich bevinden. Nu volgen stukjes vanuit deze brief:

“Minder dan 5 maanden nadat de oude en vervallen muren van een school (in de provincie Sistan en Baluchistan) instortten op het hoofd van de toegewijde leraar Hamid Reza Gangouzehi, vernamen we dat opnieuw in Sistan and Baluchistan de vervallen muren en deuren van een school zijn ingestort bovenop een 5 jaar oud schoolmeisje Fariba Chardivari. Ze ging met veel enthousiasme, samen met leeftijdsgenootjes, naar school om haar boeken te halen. Ze speelden dat ze konden vliegen door aan de open en dicht zwaaiende schooldeur te gaan hangen …”

“Zelfs de schoolmuren in Sistan en Baluchistan en in de meeste andere verarmde gebieden in Iran, zijn het onrecht op het terrein van educatie helemaal zat en kunnen niet langer het gewicht dragen van de deuren en de ramen, laat staan het gewicht van een paar schoolkinderen die aan een deur hangen om een spel te spelen.”  
“De zware ijzeren deur, die op zich al te zwaar was voor de totaal vervallen schoolmuur om te dragen, stortte in, samen met de kolom ernaast, bovenop de hoofdjes van de kinderen, die aan het dromen en aan het spelen 

waren. Dit kost één meisje het leven en 3 moeten naar het ziekenhuis. Dit maakt duidelijk dat deze scholen aan het eind van hun “leven” zijn en dat ze moeten worden gesloopt. We moeten een oplossing vinden voor deze gebieden die van alle middelen verstoken zijn.”

“Woorden schieten tekort en we weten niet hoe en op welke wijze we de autoriteiten duidelijk kunnen maken hoe urgent en verschrikkelijk desastreus de situatie rond de scholen is en wanneer ze uiteindelijk zullen ingrijpen. Welke rampen zijn er nog nodig voordat de elite tot zichzelf komt en gaat zorgen voor de schoolkinderen in zulke barre omstandigheden?”

“Zelfs de schoolmuren schreeuwen het uit en benemen op brute wijze het leven van leraren en schoolkinderen om een omslag te forceren in de maatschappij en de op eigen voordeel uit zijnde autoriteiten, die hun eigen belangen boven de belangen van het volk stellen. Maar duizenden voorvallen zoals deze zullen hun slapende geweten niet wekken...”

“Hoe kunnen we verwachten dat, na deze ongelukken, studenten blij kunnen zijn terwijl ze de helft van hun dagen moeten doorbrengen in angst en vrees? En hoe kunnen we verwachten dat leraren, die toch als uitgangspunt geen zorgen zouden moeten hebben, goed les kunnen geven terwijl de muren op instorten staan? Hoe moeten ze zich concentreren als het plafond van een lokaal ieder moment naar beneden kan komen?”

“Meneer de President, dhr. Fanny, en fervente vertegenwoordigers van het parlement: het is hier niet Gaza, noch Iraq, noch Syrië… Er is geen oorlog, er zijn geen explosies en geen zelfmoordterroristen die de dood van schoolkinderen en leraren veroorzaken. Hier in Sistan en Baluchistan hebben de schoolmuren de taak van ISIS overgenomen, namelijk het één voor één nemen van de levens van schoolkinderen en leraren. En wij maar bezig zijn met geavanceerd militair materieel om dit volk en dit land te verdedigen....”
Mehdi Fathi – wiskundeleraar in district 1 in Sanandaj

Toegenomen verkoop van kinderen in Iran is het gevolg van armoede






 1 oktober 2016 01:26

Mohammad Esmaeil Saeidi, een lid van het parlement (Majlis) van het Iraanse regime heeft bevestigd dat de verkoop van kinderen in Iran nog steeds voortduurt.
In een interview op donderdag 29 september met de aan het regime gelieerde ‘Young Journalists Club’ (een nieuwsagentschap), stelde dit parlementslid uit Tabriz (west Iran) dat de kinderhandel  één van de problemen is, die zijn toegevoegd aan de lijst met sociale gevaren in het land.
Hij voegde toe: “De toegenomen verkoop van kinderen is het gevolg van armoede en werkeloosheid. De officiële instanties nemen slechts notitie van deze problemen, zonder ze (in plaats daarvan) aan te pakken en de crisis te bezweren.”
Hij zei verder: “Als de basis van een gezin wordt beïnvloed door verkeerd gebruik van het internet, door armoede, werkeloosheid, scheidingen, verslavingen en onzekerheid over het behoud van banen, klinkt het niet vreemd meer dat de band tussen en ouders en kinderen ernstig verzwakt en het verkopen van kinderen dan ook voor de hand ligt.”
Saeidi bevestigede dat de officiële instanties apathisch zijn ten opzichte van deze problemen en voegde toe: “Nog steeds hebben de instanties geen effectieve maatregelen getroffen om deze sociale gevaren aan te pakken, terwijl ondertussen deze situatie gaat leiden tot de totale ontwrichting van gezinnen, hetgeen weer zal leiden tot een nog ernstiger crisis.”

Sunday, September 18, 2016

Iran: Schokkende brief van een politieke gevangene die zijn broers en zusje verloor in het bloedbad van1988


31 August 2016 14:26
“Minister van Justitie” druk doende met pogingen om zijn rol in het bloedbad te rechtvaardiging.
Iemand met bloeddorstige ideeën, die Pour Mohammadi heet, is Minister van Justitie van Rouhani’s “gematigde?!” regering. Waarschijnlijk op nadrukkelijk bevel van Rouhani zelf werd hij voor de camera’s gezet om de overlevenden van het bloedbad van 1987 te bedreigen om zichzelf te zuiveren en om anderen te waarschuwen hun woorden terug te nemen en onthulling van hun misdaden te vermijden. Natuurlijk werken al deze intimidatie, terechtstellingen en onderdrukking niet de hele tijd, zoals Reza Akbari Monfared, politieke gevangene in de Gohardasht Gevangenis in zijn open brief schrijft.
Ofschoon deze bloeddorstige, misdadige en onrechtvaardige minister voornamelijk in de media verscheen om Ali Motahari (plaatsvervangend hoofd van het Iraanse parlement die aan de minister had gevraagd om zijn verontschuldigingen aan te bieden voor zijn rol in het bloedbad van 1988) en Ahamad Montazeri (die de audiotape publiek maakte van de massaslachting), te bedreigen
Zijn woorden waren zo brutaal en bedreigend, dat ze mij deden denken aan de herinneringen van misdaden en het bloedbad… Ik ben mijn hele familie, zoals mijn zusje en broers kwijtgeraakt in dat bloedbad en als gevolg daarvan is mijn moeder overleden aan een hartaanval, dus ik heb niets meer te verliezen.
Puur ter verduidelijking van enkele van de misdaden die door dit regime zijn gepleegd, moet ik er op wijzen, dat mijn broer op 20 september 1981 was gearresteerd en twee weken later terechtgesteld en dat zij weigerden ons zijn dode lichaam te geven en later lieten ze ons een Grafzerk zien in sector 85 van Behesht Zahar en ze zeiden dat hij daar was begraven.
Wij hebben toen bij ons thuis een kleine begrafenisdienst gehouden (aangezien wij geen toestemming kregen om een moskee te gebruiken voor onze ceremonie). Daarbij viel een veiligheidsagent, Akbar Khoskoosh geheten, samen met andere agenten ons huis binnen en zij hebben al mijn familieleden gearresteerd en overgebracht naar de Evin Gevangenis. Maanden later werden zij één voor één vrijgelaten, ook mijn moeder die vijf maanden gevangen had gezeten.
Ze hebben mijn zusje veroordeeld tot tien jaar gevangenschap en in 1988, nadat ze zeven jaar gevangen had gezeten, werd ze tijdens het bloedbad gedood.
In 1983 werd mijn andere broer, die kleermaker was, maandenlang vermist, later ontdekten we dat ook hij in de Evin Gevangenis zat en uiteindelijk in 1985 hebben ze ons – zonder dat ze ons zijn dode lichaam hebben gegeven – nog een Grafzerk laten zien in sector 106 van Behesht Zahra en beweerden dat hij daar begraven was.
Wij zijn er nooit zeker van of onze broer en zusje daar zijn begraven of niet.
Mijn jongste broer Abdulreza die vóór 30 juni 1981 was gearresteerd op beschuldiging van het verkopen van kranten in Teheran zuid was gearresteerd en veroordeeld tot drie jaar opsluiting. Nadat hij die drie jaar achter zich had, is hij nooit vrijgelaten. En zijn gevangenisstraf was illegaal verlengd met vier jaar tot 1988 en tijdens het bloedbad werd hij
naast mijn zusje opgehangen.
Deze keer hebben ze ons nooit de dode lichamen gegeven en ze hebben ons nooit een grafzerk laten zien, integendeel, zij hebben mijn vader bedreigd: als hij verkondigt dat zij door natuurlijke oorzaak om het leven zijn gekomen, zullen zij hem misschien hun graven laten zien.
Dat is nooit gebeurd en nu na 28 jaar weten wij niet waar zij begraven zijn.
Om die reden, met de grootse inzet voor mijn familie en voor mijn onschuldige zusje en broers (Roqiya, Gholamreza, Alireza, Abdulreza), die ten onrechte werden gedood, vertel ik deze misdadige persoon (Pour Mohammadi) dat van de hele familie alleen ik en mijn andere zusje, Maiami, over zijn gebleven in de Gohardasht Gevangenis.
Wij zijn er helemaal niet bang voor om terechtgesteld te worden en met het offeren van ons leven verklaren wij trots dat deze massaslachtingen en misdaden niets van doen hebben met de Islam en onze profeet.
Rezi Akbari Monfared, Politieke gevangene van afdeling 4, Hall 12, Gohardasht Detentie (Rajayee Shahr Karaj)

Iraanse Minister van Justitie bevestigt zijn rol bij de massa-terechtstellingen van politieke gevangenen


01 september 2016
Persbericht – Brussel - Friends of a Free Iran in European Parliament – 1 september 2016
EU en UNO moeten tot een internationaal onderzoekstribunaal oproepen
De choquerende openbaarmaking van een geluidsopname van de onlangs overleden ayatollah Montazeri, die de beoogde opvolger was van Khomeini, stichter van de Islamitische Republiek van Iran, laat het Iraanse establishment de laatste weken op zijn grondvesten schudden.
De geluidsopname werd opgenomen tijdens de massa-terechtstelling van politieke gevangenen in Iran in 1988, waarbij de gesprekken werden weergegeven tussen Montazeri en leden van de “Doodscommissie” - een commissie gevormd door vier van de topfunctionarissen van het regime die destijds de opdracht tot uitvoering van de terechtstellingen had gekregen.
Ongeveer 30.000 politieke gevangenen, waarvan velen hun straf reeds hadden uitgezeten, werden in de zomer van 1988 in het geheim omgebracht en in massagraven begraven, daarmee gehoor gevend aan een fatwa van Ayatollah Khomeini.
Een van de leden van de ‘Doodscommissie’, wiens naam en stem duidelijk te horen is op de opname, is Mostafa Pour-Mohammadi, op dat moment vertegenwoordiger van het Ministerie van Inlichtingen en Veiligheid (MOIS), en nu minister van justitie in de zogenaamd “gematigde” regering van president Hassan Rouhani.
Op zondag 28 augustus 2016 bevestigde Pour-Mohammadi zijn rol bij de afslachting: “We zijn trots dat we Gods bevel m.b.t. de ‘hypocrieten’ (PMOI of MEK) uitgevoerd hebben. We stonden tegenover de vijanden van God en het volk en zijn met geweld tegen hen ingegaan.” Een dag later voegde hij eraan toe: “Ik heb er zelfs niet één slapeloze nacht aan overgehouden in al de jaren daarna, omdat ik gehandeld heb volgens de wet en de islamitische sharia.”
Deze opmerkingen laten er geen twijfel over bestaan dat de huidige Iraanse regering van Hassan Rouhani medeplichtige is bij één van de ergste misdaden tegen de menselijkheid in de jongste geschiedenis, die nog niet bij een internationaal tribunaal ingebracht is. Amnesty International, de Internationale Mensenrechtenfederatie (FIDH), Human Rights Watch alsmede het Canadese parlement hebben allemaal de afslachting van 1988 in Iran als een ‘misdaad tegen de menselijkheid’ gebrandmerkt. *
We eisen derhalve dat het bloedbad van 1988 in Iran op de agenda van de actuele zitting van de UNO-Mensenrechtenraad in Genève in september 2016 geplaatst wordt. De UNO-Hoge Commissaris voor Mensenrechten moet in dit opzicht een oproep doen tot een onderzoek.
We doen eveneens een oproep bij de huidige zittingsperiode van de Algemene Vergadering van de UNO in New York (september – december 2016) om een resolutie op te stellen met een oproep tot een onderzoek van dit bloedbad en het betreffende dossier aan de Veiligheidsraad over te dragen. De UNO-Veiligheidsraad zou een internationaal tribunaal moeten instellen om dit te onderzoeken en de voornaamste schuldigen te vervolgen.
Alvorens in enige vorm van zogenaamde ‘mensenrechtendialoog’ met dit regime te treden, zou de EU moeten aandringen op het ontslag van Pour-Mohammadi als regeringslid en alle medeplichtigen bij de slachting van 1988 in Iran wegens misdaden tegen de menselijkheid naar internationale tribunalen te sturen.
Gérard Deprez, lid van het EP
Voorzitter van Friends of a Free Iran in het Europese Parlement (FOFI)
Friends of a Free Iran (FoFI) is een informele groep in het Europese Parlement die in 2003 gevormd werd en de actieve steun van talrijke parlementsleden van verschillende politieke groeperingen geniet.

*Bij de beschrijving van sommige details van het bloedbad hebben talrijke mensenrechtenorganisaties in het verleden reeds het bloedbad van 1988 onder politieke gevangenen in Iran als een misdaad tegen de menselijkheid veroordeeld:
• Amnesty International schreef in zijn rapport van 2 november 2007: “Amnesty International gelooft dat deze terechtstellingen in de categorie van misdaden tegen de menselijkheid vallen. Volgens het in 1988 geldende internationale recht omvatten misdaden tegen de menselijkheid wijdverbreide of systematische aanvallen tegen burgers om discriminatorische, inclusief politieke, redenen.”
• De Internationale Federatie voor Mensenrechten (FIDH) schreef op 20 september 2013: “Een kwarteeuw geleden, in de zomer van 1988, werden duizenden Iraanse politieke gevangenen, die eigenlijk al veroordeeld waren en hun straf uitzaten, opnieuw summier berecht en vervolgens terechtgesteld. Tot op heden hebben de Iraanse autoriteiten, waarvan er een aantal ook al in die tijd aan de macht waren, deze misdaden niet willen toegeven. De Federatie heeft in 2013 een rapport gepubliceerd met de titel ‘25 jaar geleden, en nog steeds geen rechtvaardigheid: de in1988 in de gevangenis uitgevoerde terechtstellingen blijven ongestraft’, FIDH en LDDHI kwalificeren deze als buitengerechtelijke en willekeurige terechtstellingen en als misdaden tegen de menselijkheid. Alhoewel de omvang ervan onbekend blijft, staat wel vast dat in een tijdspanne van enkele maanden meerdere duizend gevangenen terechtgesteld werden. Iraanse bronnen zijn erin geslaagd de namen van minstens 4.672 slachtoffers te documenteren.”
• Human Rights Watch schreef op 24 oktober 2005: “De welbewuste en systematische manier waarop deze buitengerechtelijke terechtstellingen plaatsvonden is volgens internationaal recht een misdaad tegen de menselijkheid.
• Het Canadese parlement aanvaardde de volgende motie op 5 juni: “Het Huis veroordeelt de massamoord op politieke gevangenen in Iran in de zomer van 1988 als een misdaad tegen de menselijkheid en eert de herinnering aan de slachtoffers, die in massagraven begraven werden op het Khavaran-kerkhof en andere locaties in Iran en roepen 1 september uit tot de dag van solidariteit met politieke gevangenen in Iran."

Watertoevoer naar 40 scholen in zuidwest Iran afgesneden


13 september 2016
Volgens staatsmedia is de watertoevoer naar 40 scholen in de provincies Kohgiluyeh en Boyer-Ahmaed in zuidwest Iran afgesneden vanwege het niet betalen van schulden en de van de waterrekening.
Volgens een rapport van 11 september door het staatspersbureau ISNA heeft Ali Akbar Hashemi, de directeur educatie in de stad Boyer-Ahmad dit bevestigd: “Ik vraag me af hoe de school het nieuwe schooljaar moet beginnen zonder water.”
Hij gaf ook toe dat er onvoldoende ruimte is voor lessen en dat er een gebrek is aan faciliteiten. Hij zei: “we moeten dit schooljaar ten minste 30 zeecontainers plaatsen. We komen in grote problemen als dit zo door gaat.”
Bovendien rapporteerde het persagentschap[ “Mehr”, dat is gelieerd aan het Ministerie van Inlichtingen, op maandag 12 september, dat de meeste scholen in Shadegan in de provincie Khuzestan in zuidwest Iran totaal versleten zijn. Dit rapport werd aangehaald door Majid Sharafi,de leider van het vrijdaggebed in die stad.
Dit nieuwsagentschap meldde dat Sharafi zei dat: “de meeste scholen in de stad bijna 60 jaar geleden werden gebouwd. Ze zijn totaal uitgewoond en moeten worden opgeknapt.”
Sharafi voegde toe: “studeren in zo’n krakkemikkige school kan zelfs levensbedreigend zijn voor de studenten.”

Een parlementslid van het Iraanse regime: het is schandalig dat studenten in de stad Izeh studeren in dierenverblijven


14 september 2016
Een parlementslid van het Iraanse regime uit de zuidelijke stad Izeh / Baghmelk, zei, terwijl hij wees op de toestand in sommige dorpen rond de stad Izeh: “het is zorgwekkend dat 37 jaar na de revolutie, de studenten van deze steden in dierenverblijven moeten studeren.”
Volgens het nieuwsagentschap Tasnim op 12 september, zei Hedayatollah Khademi tijdens zijn bezoek aan Sabzi en Seyed Khedr het volgende: “Deze dorpen misten ruim 30 jaar geleden al voorzieningen, Ik bezocht ooit Sabzi, wat toentertijd een erg mooi dorp was, met heel veel rijstvelden. Helaas zijn al deze rijstvelden verdwenen, vanwege watertekorten.”
Verwijzend naar de huidige situatie in het dorp Seyed Khedr, zei Khademi: “Toen ik aankwam in dit dorp bemerkte ik de hoogste staat van inefficiëntie. Verschillende families leven daar, maar alles is verwaarloosd.”
Het parlementslid vervolgde: ”Toen ik de school bezocht in dit dorp, zag ik twee dierenverblijven. Ik zag dat één daarvan als klaslokaal was ingericht. Het is zorgwekkend dat meer dan 30 jaar na de revolutie dit soort ruimtes worden gebruikt voor opleidingen in het land.”
Hij voegde toe: ”Er zijn veel plaatsen met soortgelijke problemen, maar er is de afgelopen jaren niets aan gedaan.”
Khademi sprak ook de Minister van Educatie van het regime aan: “wat is de reden dat studenten in de provincie Khuzestan in dierenverblijven moeten studeren? Is het ook zo in andere steden van Iran? Hoeveel kost het voor het ministerie om een zeecontainer te installeren als klaslokaal voor de studenten? Als slechts een miljoenste deel van al die salarissen en al die corruptive in dit land zou worden besteed aan Izeh and Baghmelk zouden we beslist de welvaart in deze steden zien groeien.”
Hij vervolgde: ”Ik vraag me af tegen wie ik moet schreeuwen over dit onrecht. Waarom besteden de officials geen aandacht aan deze stad?”