Sunday, October 23, 2016

Moeder van een slachtoffer van de opstand in 2009: het is tijd dat de tirannen gaan huilen



      18 oktober 2016

De moeder van Amir Arshad Tajmir, een jongen die is overreden (werd vermoord) door een voertuig van wetshandhavers tijdens de opstand in 2009, heeft in een brief geschreven dat ze voor het eerst in 7 jaar een video heeft gezien, waarin te zien is hoe haar zoon werd overreden.
Shahin Mahinfar, een voormalig kopstuk van de Iraanse radio en televisie, heeft op een Shiitische feestdag (Ashura) op haar Facebook pagina een bericht geplaatst m.b.t. de vermoorde jongen: “het is genoeg; huil niet langer. God! Het huilen van Amir Arshad is meer dan genoeg. Deze keer zijn de tirannen aan de beurt om te huilen … zij, die boortorens stelen en geld achterover drukken, terwijl ze de handen en voeten afhakken van werkeloze hongerenden voor diefstal. Zij, van wie de kinderen profiteren van al het geld, zoals de Amerikanen, terwijl ze onze eerlijke, welopgevoede kinderen laten wonen in krotten. Zij, die zich in het geniep te buiten gaan en vervolgens onze eerlijke jeugd crimineel en misdadig noemen omdat ze streven naar geluk.”
De video van het overrijden van Amir Tajmir door twee voertuigen van wetshandhavers op 27 december 2009, is één van de bekendste video’s over onderdrukking en moord van Iraanse mensen tijdens de opstand in 2009.
Volgens familie van Mr. Tajmir was hij op weg om een paar vrouwen te gaan helpen, die op dat moment werden afgetuigd door Staatsveiligheidsagenten, maar werd toen opzettelijk overreden door politieauto’s.

Twee vakbondsactivisten in Iran veroordeeld tot 22 jaar gevangenschap




Op 15 oktober 2016 maakte de advocaat van twee vakbondsactivisten bekend dat zij beiden waren veroordeeld tot 11 jaar gevangenschap.

Het Ilna nieuwsagentschap rapporteert dat Mohammad Ali Jedari Foroughi meldde dat het Islamitische Revolutionaire Hof van Saveh zowel Jafar Azimzadeh als Shapour Ehsanirad heeft veroordeeld tot 11 jaar gevangenisstraf.
Hij zei tevens dat beide cliënten waren veroordeeld tot 10 jaar gevangenschap voor het opzetten van aan een vakbond gerelateerde organisaties en het bevorderen van de openlijke samenwerking tussen Iraanse arbeiders. Beide vakbondsactivisten werden bovendien veroordeeld tot 1 jaar gevangenisstraf voor het maken van propaganda tegen het regime.
Ook deelde de advocaat mee dat afdeling 101 van het Criminele Hof 2 van Saveh op dit moment een andere zaak onderzoekt betreffende zijn cliënten met betrekking tot aanklachten zoals het verstoren van de publieke opinie. Deze straffen werden uitgedeeld terwijl het Revolutionaire Hof Mr. Azimzadeh vonniste tot 6 jaar gevangenschap en het gedurende 2 jaar niet mogen gebruiken van het internet en andere media in maart 2014.
Deze vakbondsactivist is voorzitter van de Vrije Iraanse Vakbond en hij heeft aangedrongen op een nieuwe rechtszaak en een rechtmatige herziening van zijn zaak. Hij ging in mei 2016 in hongerstaking voor het verkrijgen van deze eisen.

Wednesday, October 19, 2016

Politieke gevangene in kritieke gezondheidstoestand in de Karaj gevangenis in Iran





17 oktober 2016 

Ondanks zijn kritieke gezondheidstoestand, werd Delshad Vasimi, een politieke gevangene in de Karaj Rajayee Shahr gevangenis, teruggebracht van het ziekenhuis naar de gevangenis, terwijl de officials hem de toegang belemmerden tot medische behandeling. Hij verkeert nu in een benarde situatie. De tekenen van harde slagen en zelfs van een schijnexecutie op zijn lichaam dragend lijdt de politieke gevangene onder een ernstige psychische problemen en is in shock.
Volgens mensenrechtenbronnen in Iran, werd hij overgebracht naar de afdeling voor politieke gevangenen in de Rajayee Shahr gevangenis op woensdag 5 oktober, terwijl hij zichtbare littekens van verwondingen had en in het bijzonder striemen in zijn nek.
Vanwege zijn belabberde fysieke toestand werd Vasimi naar een ziekenhuis gebracht, maar werd weer teruggebracht zonder dat de behandeling klaar was. Daarna werd hij overgebracht naar afdeling  7 in hal 21, waar de Soennitische gevangenen worden vastgehouden.
Een bron dichtbij Vasimi vertelde over Vasimi’s fysieke conditie: “na zijn terugkomst uit het ziekenhuis werd hij een paar dagen op bed achtergelaten naast de ingang van afdeling 7. Hij kon niet eten of praten en was nauwelijks bij kennis.”
Deze bron benadrukte “Delshad is geestelijk totaal in onbalans. Hij is er ernstig aan toe en heeft specialistische medische behandeling in een ziekenhuis hard nodig. Maar helaas, de gevangenis officials besteden geen aandacht aan zijn gezondheidstoestand en staan geen verdere behandeling toe.”
Delshad Vasimi, een Soennitische burger geboren in 1989 in Paveh en wonend in Teheran, werd gearresteerd op 4 juli 2015.
Eerder al rapporteerden bronnen over de toestand van Vasimi toen hij arriveerde in de afdeling voor politieke gevangenen in de Rajayee Shahr gevangenis: “hij had littekens op zijn gezicht en een heel groot litteken om zijn nek, alsof hij was opgehangen.”  De gevolgen dragend van harde slagen en zelfs van een schijnexecutie maken dat deze politieke gevangene psychisch zwaar lijdt en in shock is.

Dringende actie: Homa Hoodfar bevrijd na wereldwijde campagne




 
STFA  De Canadees-Iers-Iraanse burger Dr Homa Hoodfar, een vooraanstaand professor in de antropologie, werd op 26 september vrijgelaten en vloog vanuit Iran naar Oman. Ze had in eenzame opsluiting gezeten in de Evin gevangenis in Teheran sinds haar willekeurige arrestatie op 6 juni
De Canadees-Iers-Iraanse burger Homa Hoodfar, een 65 jarige gevangene om het geweten, voor wie Amnesty International campagne heeft gevoerd vanaf haar arrestatie op 6 juni, werd vrijgelaten uit de Evin gevangenis in Teheran op 26 September en vloog naar Muscat in Oman op diezelfde dag.
De woordvoerder van de gerechtelijke instanties, Gholamhossein Mohseni Eje'I vertelde op 28 september aan journalisten dat Homa Hoodfar werd vrijgelaten na het betalen van een borgsom van vijf biljoen rials (US$ 159.000).
Het nieuws met betrekking tot haar vrijlating werd openbaar gemaakt op 26 september, toen Iraanse staatsmedia rapporteerden dat het Ministerie van Buitenlandse Zaken bij monde van woordvoerder Bahram Ghassemi tijdens de wekelijkse persconferentie meldde dat Homa Hoodfar was vrijgelaten op “humanitaire gronden, zoals [haar] ziekte” en dat ze via Oman naar Canada zou terugkeren.
Bahram Ghassemi zei ook dat  de Iraanse minister van Buitenlandse Zaken, Mohammad Javad Zarif en zijn Canadese tegenhanger, Stéphane Dion, elkaar hadden ontmoet op 21 september in de coulissen van de verenigde vergadering van de VN in New York, waar ze de “wederzijdse relaties, regionale issues, en ambassadeurszaken” bespraken.
Hij zei dat deze ontmoeting onderdeel was van een plan om de gespannen verhoudingen tussen beide landen te normaliseren.
Canada heft geen diplomatieke vertegenwoordiging in Iran meer gehad sinds 2012, toen de Canadese ambassade in Teheran werd gesloten.
In een statement van 26 september zei Canada’s eerste minister, Justin Trudeau, dat, in de periode dat Canada niet werd vertegenwoordigd in Iran, Canada nauw had samengewerkt met Oman, Italië en Zwitserland om Homa Hoodfar’s bevrijding zeker te stellen.
Hij zei ook dat hij erkentelijk was voor de medewerking van de Iraanse autoriteiten, die haar bevrijding en repatriëring mogelijk maakten.
Homa Hoodfar, die vermaard is om haar academische werk met betrekking tot mensenrechten- en vrouwenzaken, ontwikkeling en electorale politiek, reisde op 11 februari naar Iran om haar familie te bezoeken en research te doen naar het vrouwenstemrecht sinds 1906.
Na haar arrestatie werd ze in eenzame opsluiting gehouden en ondervraagd zonder dat er een advocaat aanwezig was.
Er werd slechts één ontmoeting met haar advocaat toegestaan en ze had slechts zeer beperkt contact met haar familie.
De gerechtelijke autoriteiten weigerden om de voortgang van haar rechtszaak te delen met haar advocaat en deelden hem alleen mondeling de tenlasteleggingen mee, onder andere “het verspreiden van propaganda tegen het systeem” en “het samenspannen met vijandige regeringen”.
Op 24 juni 2016 stelde de Openbaar Aanklager van Teheran dat Homa Hoodfar’s rechtszaak van doen had met “het zich bezig houden met zaken betreffende feminisme en aanvallen op de nationale veiligheid”.
Staatsmedia publiceerden ook artikelen waarin werd geclaimd dat ze “de Iraanse agente was die bezig was met het opbouwen van een feministisch netwerk”.
Deze artikelen claimden dat haar werk met de organisatie “Vrouwen Onder Moslim Wetten” inhield dat ze het feminisme en de gelijkheid van vrouwen in Moslimlanden en de autonomie van het vrouwenlichaam zou bevorderen, waarbij ze de “publieke orde zou verstoren” en “de weg banen voor sociaal culturele veranderingen die zouden leiden tot een geruisloze coup”.
Haar rechtszaak werd gehouden voor afdeling 15 van het Revolutionaire Hof in Teheran, maar het blijft onduidelijk of de aanklachten tegen haar nu zijn vervallen.
Amnesty International beschouwde Homa Hoodfar als een gevangene om het geweten, die uitsluitend om het vredelievend uitoefenen van haar rechten op vrijheid van expressie en vereniging, riep op tot haar directe en onvoorwaardelijke invrijheidsstelling.
De organisatie mobiliseerde tienduizenden leden om in actie te komen, hetgeen resulteerde in het verzamelen van meer dan 50.00 handtekeningen voor een petitie betreffende het vrijlaten van Homa Hoodfar’s, die naar de Iraanse autoriteiten werd verzonden.